Fıtnat Hanım on sekiz yaşında, daha yeni evlendiği anlarda şâir olan eşinin gazellerine üstün gelecek kuvvette şiirler vücuda getirebilmiş ve eşi için şu beyitleri kaleme alabilecek derecede mahâret gösterebilmiştir:

Her yerde senin sâye sIfat hem-demin olsam

Kalb eyleseler sana beni müdgâmın olsam

Bilsem kimedir meyl-i nihâni-i derûnın

Girsem yüreğin içine heb mahremin olsam

Kâhi rûhini kâh binâ kûşını öpsem

Âvihte-i zülf-hâm endur hâmın olsam(5)

Gark eyler idim katra-i nâçize vücûdum

Gül-berki cemâlinde senim şebnemin olsam

Fıtnat Hanım İstanbul’da 1327 (1909)’de vefât etti ve Edirne Kapısı dışına defedildi. İbnülemin Mahmut Kemal İnal ölüm yılı olarak 1909 yılını verirken, Murad Uraz 1910 yılını vermektedir. Bunun da Hicrî-Rumî tarihlerin milâdi tarihe çevrilmesinden ileri geldiği sanılmaktadır.

Çok güzel şiirleri nakledilen Fıtnat Hanım’ın dîvânı basılmamıştır.

Ser-nigûn etdi felek asâyışım peymânesin

Çünki dîl-şâd eylemez neflveyle ben mestânesin

Azm-i suy-i mey-kede elvermedi çektim ayağ

Başına çalsun hemân ol bî-vefâ dem-hânesin

Ayş ü nûflu suhbeti değmez anın hiç bir pula

Neylesin zıll-ı serâb asâ şu mihmân-hânesin

Cû-râ nûfl-i bâde-i eltâfı olmaktır muhâl

Bende-gân terk etmesün mı meclîs-i şahânesin

Vâdi-i âlâm u gamda kaldım ey sâkî-i dehr

Mahrem etdi yâr zîra meclise bî-gânesin

Semâ-i sûzane hâcet kalmadı çünki yeter

Âteş-i cevrinde yıkdı âkıbet pervânesin

Pertev-i câm-ı cemim dâra ile fahr eylesün

Bâd-ezin yâd etmesün Fitnat gibi dîvânesin