ORHAN PEKER
SAYGIYLA ANIYORUZ
(1927-1978)









































































Biyografi

1927 yılında Trabzon’da doğdu, 1978’de İstanbul’da öldü. İlk öğrenimini Trabzon’da gördükten sonra İstanbul’da Avusturya lisesinde okudu
1946'da girdiği güzel sanatlar akadamisi'nde bedri rahmi atölyesinde 1951'e kadar öğrenim gördü. 1947'de atölye arkadaşlarıyla “on’lar grubu” adı altında kurdukları topluluk, 1952'ye kadar etkinliğini sürdürdü. istanbul şehir tiyatroları yönetmenliğine getirilen max meinceke'nin tercümanlığını yaptı ve 1955'te onunla birlikte paris ve viyana'ya gitti. 1956'da oscar kokoschka'nın salzburg'da düzenlediği yaz akademisine katıldı. almanya'da taşbaskı resimlerini sergiledi. 1959'da ankara'ya yerleşti. turizm ve tanıtma bakanlığı'nda grafiker olarak görev aldı. bu sırada hazırladığı uluslararası turizm yılı afişiyle tokyo'da ödül kazandı. 1961'de ertuğrul yatı’nın battığı japonya'nın kuşimato kentinde yaptırılan anıt için vitray ve seramik panolar hazırladı. 1965'te 26. drhs'de “mandalar" adlı tablosu ile birincilik ödülüne değer görüldü. madrid'e giderek bir yıl kadar kaldığı bu kentte monotip resimlerini sergiledi. el greco'dan bir portre kopyası yaptı. 1966'da "yılın ressamı” seçildi. almanya'da türk çocukları için hazırlanan ağaca takılan uçurtma adlı kitabı resimledi (1974). avrupa'nın değişik kentlerinde sergiler açtı. ölümünden kısa bir süre önce yerleştiği istanbul'da son sergisi, bedri rahmi galerisi’nde, güvercin desenlerinden oluştu. orhan peker, çağdaş resim sanatımızda ve orta kuşak sanatçıları arasında, kimlik ve kişilik arayışının, yaşamla bağdaşık ve özgün bir resim dilini bulmaya yönelik bir çabayla mümkün olabileceği gerçeğini görüp kavrayan ve bu yolda yapıtlar üretmiş olan bir santçıdır. görüp algıladığı nesneler dünyası ve insan yaşamı, resminin değişmez konuları olarak geçerliğini hep korumuştur. gözlemlerine ve deneyimlerine bağlı kalmış, resminde bunların belirleyici işlevini hep ön planda tutmuştur. sanat, onun için "kalple kafa arasında" kurulan bir dengenin ürünüydü. sanatın özü, "samimiyetle sevebilmek"ti. resimlerinde, bu inanç bütünlüğünün derin izleri egemendir.